چه روزگار غریبی

در سراشیبی روزگار با ترمزی بریده و قلبی شکسته سقوط را نظاره میکنم

دروغ چرا حال روحی م از افتضاح هم بدتر است دلتنگ تنها و مورد ناحقی واقع شده امورم را به خدا واگذار میکنم

شکسته و خسته م این روزگار دست از قمار نمیکشد